کد خبر: 7417

تاریخ انتشار: تیر ۳۱, ۱۳۹۶

لزوم تغییر پارادایم های حاکم بر گواهینامه های متخصصین صنعت هوانوری

چگونگی دستیابی به گواهینامه های صادره توسط سازمان هواپیمایی کشوری یکی از دغدغه هایی بوده است که هم متقاضیان ورود به صنعت هوایی با آن مواجه می باشند و هم مورد انتقاد فعالین اصلی صنعت هوانوردی است که برای ارتقا و یا استمرارفعالیت خود با آن روبرو می شوند. وابستگی متقاضیان و فعالین اصلی صنعت […]

چگونگی دستیابی به گواهینامه های صادره توسط سازمان هواپیمایی کشوری یکی از دغدغه هایی بوده است که هم متقاضیان ورود به صنعت هوایی با آن مواجه می باشند و هم مورد انتقاد فعالین اصلی صنعت هوانوردی است که برای ارتقا و یا استمرارفعالیت خود با آن روبرو می شوند.

وابستگی متقاضیان و فعالین اصلی صنعت هوانوردی به گواهینامه ها و یا تاییدیه های سازمان هواپیمایی گریز ناپذیر است و لازم است فارغ از فرآیندهای پیچیده و در هم تنیده موجود، اقدام مناسبی برای ارتقا سطح کیفی و تسهیل آن صورت گیرد. متاسفانه این فرآیند به دلیل اعتبار ویژه گواهینامه های صادره توسط سازمان و لزوم رعایت حداقل های لازم، معمولا دچار بروکراسی هایی میشود که نه تنها متقاضیان را با مشکل مواجه می نماید، بلکه بعضا متولی صدور را از هدف اصلی باز می دارد.

به عنوان نمونه می توان به موارد زیر اشاره کرد.

۱٫ ارائه کتابچه سوالات آزمون های سازمان هواپیمایی یکی از مواردی بود که به نظر فرآیند امتحانات و صدور گواهینامه ها را تسهیل می کرد. ولی نه تنها مانعی از جلوی پای متقاضیان برنداشت، بلکه تیشه به ریشه سطح کیفی آموزش های هوانوردی زد. مراکز آموزشی چگونه می توانند دانشجویی را به کلاس و آموزش ترغیب کنند که هدفش ورود به بازار کار هوانوردی است و لازمه آن را در گذراندن آزمونی می داند که سوال و جوابش را دارد؟

۲٫ جداکردن آزمون های هوانوردی (مانند کنکور سراسری) توسط نهادی که ذاتا آموزش دهنده نیست  (مانند سازمان سنجش) از مراکز آموزشی، نتیجه ای جز کاهش سطح کیفی آموزش، در پیچ و خم فرآیند صدور گواهینامه نخواهد داشت.

۳٫ موانع متعدد ایجاد شده برای فارغ التحصیلان رشته های دانشگاهی فنی مانند هوافضا، مکانیک، برق و مانند آنها جهت اخذ گواهینامه های پایه تعمیر و نگهداری و به منظور ورود به بازار کار تعمیر و نگهداری و صلاحیت پروازی مانع عدم ارتباط مناسب صنعت هوانوردی ایران با دانشگاه های پیشرو و در نتیجه عدم برخورداری این صنعت از تحقیقات و پژوهش های دانشگاهی شده است.

۴٫ صدور گواهینامه های غیر ضروری توسط سازمان هواپیمایی که نه در انکس های ایکائو به صدور آنها توسط سازمان الزام شده است و نه مشمول مقررات و آئین نامه گواهینامه های مصوب هیات دولت می شود، بخشی از توان عملیاتی سازمان را گرفته و سازمان را از انجام امور اصلی باز می دارد. به عنوان مثال می توان از گواهینامه های competency برای پرسنل تعمیر و نگهداری، گواهینامه های proficiency check جهت خلبانان، گواهینامه های پزشکی و گواهینامه های الکترونیک زمینی نام برد.

قطعا توسعه صنعت هوانوردی که توسط دولت جمهوری اسلامی و همه دلسوزان نظام پیگیری می شود، افزایش متقاضیان را در پی خواهد داشت. پس سازمان هواپیمایی برای پاسخگویی مناسب به تقاضای آنها یا باید به فراخور توسعه صنعت، نسبت به افزایش پرسنل، ساختمان و تجهیزات خود اقدام نماید و یا رویکرد خود را نسبت به گواهینامه های متخصصین تغییر دهد. از سوی دیگر سیاست های کلان دولت بر کوچک سازی نهادهای دولتی مانع از افزایش پرسنل و بزرگ شدن سازمان می شود و چه بسا افزایش پرسنل و تجهیزات دولت هیچ تضمینی بر ارتقای کیفیت، ایمنی و تسهیل امور متقاضیان نخواهد بود و فقط باعث افزایش بروکراسی غیر ضروری در فرآیند صدور و تمدید گواهینامه ها می شود. عدم اقدام عاجل جهت پاسخگویی سریع و مناسب به تقاضای روز افزون صنعت هوانوردی باعث عدم اعتماد، کاهش سرمایه اجتماعی و ایجاد نارضایتی ناشی از اختلاف سطح انتظار متقاضیان و سطح ارائه خدمات دولت و درنتیجه تاثیر مستقیم آن بر نحوه ارائه خدمات هوانوردی به مردم خواهد شد.

خوشبختانه سازمان هواپیمایی کشوری علی رغم تمام موانع موجود در حرکتی رو به جلو اقدام به تغییر اهم مقررات حوزه گواهینامه ها کرده و با رعایت چارچوب های تعیین شده در انکس های ایکائو و مقررات مصوب هیات دولت و استفاده حداکثری از این مقررات و با حفظ شرایط ایمنی مورد قبول بیش از ۲۵ کشور توسعه یافته دنیا، رویکردی جدید را اتخاذ نمود.

اگرچه بخش اعظمی از این مقررات به دلیل پارادایم حاکم بر سیستم آموزش و پرورش آموزش و ارزیابی متخصصین ایران کماکان اجرا نشده است، ولی امید است در آینده ای نه چندان دور شاهد اجرای صحیح این مقررات و به روز رسانی به موقع آنها باشیم.

موارد کاربردی از این مقررات ( منتج از CAO.IRI Part-66 و CAO.IRI Part-Aircrew )  که می تواند گره گشای بسیاری از دغدغه های متقاضیان و متولیان صنعت باشد به شرح زیر است.

۱٫ برای اخذ گواهینامه های پایه تعمیر و نگهداری، دارابودن دانش پایه حسب گواهینامه مورد تقاضا الزامی است. این دانش با گذراندن آزمون در مراکز آموزشی و یا سازمان حاصل می شود. در مقررات جدید، آزمون های مرکز آموزش مورد تایید ( دارای گواهینامه ۱۴۷ ) که در انتهای هر module اخذ می شود، مبنای عمل قرار خواهد گرفت و لذا ارائه آزمون جامع در آن مرکز و یا سازمان هواپیمایی الزامی نیست.

۲٫ تجربه لازم برای اخذ گواهینامه تعمیر و نگهداری حسب نوع آموزش و گواهینامه درخواستی تعیین می گردد. چه بسا بدون گذراندن دوره آموزشی نیز می توان گواهینامه پایه را اخذ نمود. به عنوان مثال جهت دریافت گواهینامه B2 ، درصورتیکه متقاضی آزمونها را قبول شده و قبلا هیچ آموزشی ندیده باشد می تواند با ۵ سال تجربه کاری گواهینامه پایه را اخذ نماید. اگر به اصطلاح Skill worker باشد (مثلا دارای لیسانس الکترونیک) با دارابودن ۳ سال تجربه کاری این گواهینامه را اخذ می نماید و درصورتیکه قبلا آموزش پایه را در یک مرکز آموزش مورد تایید گذرانده باشد، با دارا بودن ۲ سال تجربه کاری می تواند گواهینامه پایه را اخذ نماید. با این رویکرد متقاضیان می توانند صرفا با قبولی در آزمونها در شرکتهای هواپیمایی استخدام شوند و پس از کسب تجربه لازم گواهینامه های مربوطه را اخذ نمایند.

۳٫ متقاضیان اخذ گواهینامه تایپ تعمیر و نگهداری با گذراندن آموزش تایپ )شامل تئوری و عملی( در یک دوره مورد تایید و یا مرکز آموزش مورد تایید و طبیعتا ارائه آزمون در همان مرکز و صرفا با معرفی به سازمان، می توانند گواهینامه تایپ خود را دریافت کنند. در مقررات جدید سازمان مجاز به اخذ آزمون تایپ نمی باشد.

۴٫ صدور گواهینامه های competency جهت پرسنل تعمیر و نگهداری توسط سازمان حذف گردیده و این امر در قالب گواهینامه Authorisation به مدیران کیفی مراکز تعمیر ونگهداری برابر CAO.IRI Part-145 واگذار شده است.

۵٫ آزمون های تایپ خلبانی توسط مراکز آموزشی مورد تایید انجام می گیرد و لذا متقاضیان تایپ نیاز به مراجعه به سازمان جهت ارائه آزمون تایپ ندارند و صرفا با گذراندن دوره آموزشی تایپ (شامل تئوری و سیمولاتور و یا پرواز)در یک مرکز آموزش مورد تایید و معرفی به سازمان صادر می گردد. سازمان صرفا آزمون های پایه خلبانی مانند PPL ، CPL ، ATPL ، IR را برگزار می کند.

۶٫ گواهینامه های Proficiency check توسط سازمان صادر نمی شود. بلکه در صورتیکه مشمول LPC)licence proficiency check) باشد، برگه آخر گواهینامه متقاضی توسط Examiner ی که آزمون سیمولاتور را به عمل آورده است، ممهور می گردد و لذا مراجعه به سازمان لازم نمی باشد. در صورتیکه مشمول OPC)operator گردد، صرفا مدارک انجام proficiency check( proficiency Check توسط Examiner به تایید رسیده و در شرکت مربوطه بایگانی می شود. برای OPC نیاز به صدور گواهینامه و یا تایید اعتبار لازم نمی باشد.

۷٫مراکز آموزش خلبانی و شرکتهای هواپیمایی برای انجام آموزش ها و آزمونهای پروازی می توانند از سیمولاتورهایی استفاده کنند که دارای تاییدیه از FAA ، EASA ، TCCA و یا سازمان هواپیمایی کشوری باشند. لذا درصورتی که این سیمولاتورها دارای یکی از تاییدیه های فوق باشند، سازمان صرفا نسبت به ارائه استفاده از آنها در قالب نظامنامه های مربوطه می نماید.

۸٫گواهینامه های پزشکی توسط پزشکان معاین صادر می گردد. بر این اساس متقاضی با انجام معاینه نزد پزشک معاینه گواهینامه پزشکی خود را از ایشان دریافت می نماید و نیازی به مراجعه مجدد به سازمان جهت تایید پزشک ارزیاب نمی باشد.

۹٫ گواهینامه های Attestation مهمانداری می تواند توسط سازمان و یا مراکز آموزش مورد تایید از جمله AOC holder های دارای تاییدیه صادر گردد.

                                                                                                                                       محمدعلی حجتی

                                                                                                                                      بازرس و ممیز سازمان هواپیمایی کشوری__

با دوستانتان به اشتراک بگذارید

ارسال دیدگاه

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.